ഓര്‍മ്മകള്‍

നിന്നെ കാത്തു സ്വയം മറന്നു പോയ രാത്രികളൊന്നില്‍
ഞാന്‍ എന്നെ തേടിയിറങ്ങി
നിലാവില്‍ ആദ്യം കണ്ട പൂവിനു
നിന്‍റെ ഓര്‍മകളുടെ ഇതളുകളായിരുന്നു .

കുളിര്

കുളിരു ചൂടിയ രാത്രികള്‍
സ്വപ്നം ചൂടിയ നിദ്രകള്‍
പ്രഭാതത്തില്‍ പാതി വിരിഞ്ഞ പനിനീര്‍ പൂവിനു മഞ്ഞിന്റെ കണം ചൂടിയ തിളക്കം ..
അത് പിരിഞ്ഞു പോയ രാവിന്‍റെ കണ്ണീര്‍
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നഷ്ടമായ നിറഞ്ഞ മിഴികള്‍
ഈ കുളിരില്‍ ഉറഞ്ഞു പോയത് ഏതു സ്വപ്നങ്ങള്‍ ..?

നൃത്തം

വിരലുകള്‍ താമരകളെ വിരിയിച്ചത് നിനക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു ..
ഓരോ ചുവടും കൂടെ നീയും ..
നീ തന്നെ കാഴ്ച്ചകാരിയും..
പാദചലനങ്ങള്‍ നിന്‍റെ പാദസരങ്ങളുടെ കിലുക്കതിനൊപ്പം ..
ഈ നിലാവില്‍ മറന്നു പോയത്‌ ഞാന്‍ ആരാണെന്നാണ്‌

ചിത്രം

നീ വരച്ച എന്റെ ചിത്രത്തില്‍ ഹൃദയമില്ലാത്തത്..

നീ അത് സ്വന്തമാക്കിയതിനാലോ ?

അതോ നിന്റെ പ്രതിബിംബം എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും

ചിത്രത്തില്‍ പതിയും എന്നതിനാലോ ..?

ബാബേല്‍

നീ പറയാതെ പറഞ്ഞത്
നിന്‍റെ കിനാവുകളെ കുറിച്ചായിരുന്നു
ഞാന്‍ കേള്‍ക്കാതെ കേട്ടത്
കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിച്ചത്..എന്‍റെ
മാത്രം സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍..
പാതി മയക്കത്തില്‍ പകുതി
സ്വപ്നമായും പകുതി വിഭ്രാന്തിയായും
ഒരു ലോകം ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നു
നീയും ഞാനും ..
എന്‍റെ കാഴ്ച മായും വരെ ഒരു ലോകം .

പനിനീര്‍പൂവുകള്‍

ചുവന്ന പനിനീര്‍ പൂവുകളെയാണ് എനികിഷ്ടം ..

പ്രഭാതത്തിന്റെ നീര്‍കണങ്ങള്‍ ചൂടിയ പനിനീര്‍പൂവുകള്‍ ..

നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആഴ്ന്നിറങ്ങി ..

ഹൃദയത്തില്‍ ചുവന്നദളങ്ങള്‍ വിരിയിക്കും ആ പൂവുകള്‍

തിര

ഈ തിര ..ഇനി എന്നെ അടര്‍ത്തി അകറ്റും ..
എന്നും തൊട്ടു നോവിച്ച എന്‍റെ ഇന്നലെകള്‍ ..
ഉന്മാദം ബാക്കിയാക്കിയ വൈകിയ രാത്രികള്‍ ..
നിറം ചാര്‍ത്തിയ സ്വപ്നങള്‍ ചൂടിയ പകല്‍ മയക്കങ്ങള്‍ ..

എല്ലാം ..അടര്ന്നകലും ..
നിന്നിലെക്കൊഴുകി അലിയുമ്പോള്‍ ..മറ്റെല്ലാം അടര്ന്നകലും ...